سکوت ۷ ماهه موسوی و کروبی مشکوک است ! ”

به گزارش فان مهر ، روزنامه کیهان نوشت:

«ایران گلوبال» با اشاره به انتشار مواضع برخی زندانیان حتی از انفرادی نوشت: حصر و سکوت ادامه دار موسوی و کروبی سؤال برانگیز و مشکوک است و به قول معروف بو می دهد. حضور این دو بدون هیچ سابقه مبارزه با جمهوری اسلامی در رأس جنبش سبز محصول شرایط ویژه از جمله غیبت ۳۰ ساله نیروهای مخالف رژیم و خروج از کشور و فقدان امکانات در داخل بود و این در حالی بود که اصلاح طلبان با سازماندهی و امکانات و توان مالی و نفوذ در ساختار قدرت توانستند دیدگاه خود را به گفتمان مسلط در میان اپوزیسیون تبدیل کنند. این گره خوردگی و پیوند سرنوشت اصلاح طلبان و اپوزیسیون از همان ابتدا ماهیتی مغشوش و مبهم بر جنبش اعتراضی دارد. البته امکانات آنها برای بسط مبارزه مفید و ضروری بود. اما اصلاح طلبان نمی توانند علنا از افق تغییر رژیم دفاع کنند.این پایگاه اینترنتی ادامه می دهد: به دنبال ماجرای روز عاشورا و همچنین شعار جمهوری ایرانی احتمال دستگیری کروبی و موسوی قوت گرفت اما عجیب بود که برای اولین بار گفته می شد مقامات نظام دستگیری این دو را صلاح نمی دانند. مخالفان رژیم فکر کردند رژیم هراس دارد اما از این امر غافل بودند که رژیم تشخیص داده بهتر است هدایت مخالفان در چنگال همین دو نفر اسیر بماند و رادیکال تر نشود.

این رسانه ضد انقلابی همچنین مدعی شد: پس از حوادث ۲۵ بهمن رژیم احساس کرد این دو نمی توانند از جنبش حمایت نکنند یا علیه آن موضع بگیرند پس بهتر است با حصر خانگی، به شیوه ای آبرومندانه راه کروبی و موسوی از مخالفان جدا شده و پرونده جنبش به تدریج بسته شود. نهایتا در توافقی بیان نشده با حاکمیت، این دو به حصر خانگی رفتند و جنبش را قربانی و ذبح نمودند. این دو خسته و فرسوده و عاجز از تداوم مدیریت اپوزیسیون که سودای سرنگونی داشت، بودند. موسوی و کروبی تن به حصر خانگی سپردند تا بتوانند با بهانه ظاهرا موجه حصر، از اعلام موضع یا دعوت به راهپیمایی و اعتراض معاف شوند.

ایران گلوبال همچنین نوشت: مدت کوتاهی بعد از این ماجرا و بعد از گرفتن «روزه سکوت» توسط آنان، ارگان بی بو و خاصیتی بنام «شورای هماهنگی راه سبز» به جای سران نمادین جنبش به میدان آمد تا هم از بار روانی سکوت و غیبت موسوی و کروبی بکاهد و هم دیگر تکاپوهای مخالفان به گونه ای هدایت شود که ساختارشکنانه نباشد؛ ارگانی که جز درخواست هایی برای سر دادن شعار «الله اکبر» در تاریکی و یا «راهپیمایی سکوت در پیاده رو» چیزی در کارنامه خود ندارد. امیدواریم و آرزو می کنیم این تحلیل درست نباشد ولی اگر غیر از این است؛ ۷ ماه سکوت آقایان موسوی و کروبی چرا؟ بگویید نمی توانند؛ که اگر می خواستند می توانستند. چند بار هم امکان آن را داشتند که حرفی و پیامی به مخالفان برسانند ولی این کار را نکردند. در ضمن مگر رهبران یک جنبش اجتماعی کار دیگری غیر از این که در شرایط سخت و در بن بست ها راه بگشایند و سنگ ها و موانع پیش روی جنبش را بردارند- برعهده دارند؟ چرا در حالی که زندانیان سیاسی قهرمان در سلول های انفرادی در بسته و زیر کنترل و شکنجه و فشار مستمر در زندان، با ابتکارات و ریسک های بالا سوراخی برای تماس با بیرون پیدا می کنند و می توانند با ارسال نامه و پیام، فریاد اعتراض را ندا دهند، ولی موسوی و کروبی با امکانات بیشمار بجا مانده از دوران قدرت و هواداران بیشمار در داخل و حمایت های جهانی از آنان نمی توانند روزنی و مکانیزمی برای تماس و ارسال پیام بیابند؟ نگویید نمی توانند.